4 Augustus 2005 (jaardag)
Hee
Pat,
Het
is alweer 33 jaar geleden, dat jij in mijn leven bent gekomen!
Je
ogen donkerbruin, je krullen zwart als de nacht, je mond rood en rond
die het liefst de hele dag aan het zoenen was.
Urenlang
kon ik naar je kijken, mijn kleine broertje.
Vol
verbazing over de manier waarop jij in je wiegje lag te slapen. Jouw
ogen waren nooit gesloten al was je in dromenland. Stel je voor dat je
iets zou missen van de wereld!
Toen
jouw benen door hadden hoe je moest lopen, was het hek van de dam, je
rende van hot naar her, ondertussen zat je onder de blauwe plekken en
schrammen. Ik zie het nog steeds voor me, George(zo heet Pat officieel)
met luier en speen rennend op het speelpleintje voor ons ouderlijk huis.
Het huis waar we zoveel hebben meegemaakt.
Als
Ma je in de box had gezet, na een van jouw driftbuien, kon je blèren
als een speenvarken en stampen als een nijlpaard. Verschrikkelijk vond
ik dat, ik zag hoe jij je op- en buitengesloten voelde. Ik voelde jou
verdriet in mijn botten. Teder stak ik mijn hand door de spijlen, aaide
jouw mooie haren en bolle wangen. Zo klein als ik was, ik voelde hoe
mijn hart volstroomde met liefde voor jou!
Maar
je zou Pat niet zijn als je dat geknuffel al gauw zat was. Zonder een
woord te zeggen en zonder aanleiding, beet je in mijn hand!
Boos
en vooral gekwetst, ging ik in een hoekje van de bank zitten huilen.
Mijn broertje waarom doe je toch zo, zie je dan niet dat ik je wilde
troosten? Ik begreep er niets van.
Zo
ging het eigenlijk 32 jaar tussen jou en mij.
Ik
wil tot de dag van vandaag jou laten zien hoe speciaal jij voor mij
bent. Wat wij hadden (en stiekem nog steeds hebben) is niet met woorden
te beschrijven.
Lieve
Pat, ik ben blij dat ik 32 jaar met jou mocht leven, maar dat maakt de
pijn er niet minder om.
Vandaag
zou je 33 jaar worden, het lot heeft iets anders bepaald.
Ik
ga nu je verjaardag vieren met familie en je vrienden. En vooral met je
kinderen, want die wilden naar Mac Donalds waar ze altijd met Papa
Patrick heen gingen!
Pat,
gefeliciteerd hè,
Liefs
Linda
De speech aan het graf, 4 augustus 2005
Hey
Patty,
Vandaag staan we hier, omdat dit je geboorte dag is.
Je zou 33 zijn geworden.
Niet dat je iets gaf over iemands leeftijd of afkomst.
Je was altijd je zelf en oordeelde naar eigen inzicht.
Wij hier waren of nog steeds zijn je beste vrienden.
Die nog elke dag aan je denken.
We hebben elkaar nodig om het verlies te dragen.
We hebben het min of meer geaccepteerd.
Ik weet zeker dat het nooit je bedoeling geweest kan zijn om ons zo achter
te laten.
Maar wij moeten door, door met ons leven.
We staan wel vaak stil bij de leegte die je achter liet, maar we moeten
door.
Rich en Moon hebben inmiddels een zoon.
Hij draagt ook jou naam.
Hier
bij proosten wij ter ere van je verjaardag!!!
Je vrienden!!
Nog
voordat Patrick begraven werd dacht ik aan de toekomst, met name de toekomst van
Teri en Jane. Een toekomst zonder Patrick. Monique zei al tijdens haar speech
dat ze de kinderen iets wilde meegeven van hun vader zodat ze trots op hem
zouden zijn.
Toen
mij de maandag na Patricks dood ter ore kwam dat er op de dag van de begrafenis
een feest in Donkey Shot werd georganiseerd dacht ik gelijk aan een volgend
feest. Een feest ter nagedachtenis aan Patrick, een feest waarbij iedereen
elkaar weer ziet. Het mag toch niet de bedoeling zijn dat wij elkaar alleen maar
zien bij begrafenissen en bruiloften? Laten we 1 dag in het jaar reserveren om
Patrick te herdenken en samen te zijn.
Ik
heb Monique en Sonny toen gevraagd of zij het goed zou vinden als wij (tot op
dat moment DJ Benji en ik) een semi-commercieel feest zouden organiseren elk
jaar waarbij de opbrengst naar Teri en Jane gaat. Een potje voor later zodat
Patrick toch nog een beetje voor zijn kleintjes kan zorgen. Monique en Sonny
vonden het een goed plan. Vanwege alle emoties en mijn enthousiasme over de
gedachte dat Patrick op deze manier altijd waardig voort zal blijven leven heb
ik het idee al bij veel vrienden en enkele familieleden van Patrick gelanceerd.
Iedereen die ik erover sprak staat er welwillend tegenover.
Het moet in ieder geval een
jaarlijks terugkerend feest worden. Rondom Pat’s sterfdag of rondom zijn
verjaardag. Het liefst weer in Donkey Shot. Bijvoorbeeld de kleine zaal voor de
intimi zoals op donderdag 27 januari het geval was, de grote zaal voor een
breder publiek. Elke bezoeker van het feest zal entree moeten betalen. Geen
exorbitante bedragen maar gewoon 6 of 7 euro entree. Daarnaast kunnen we ook nog
een donatie “dari hati ku” doen in de vorm van een envelop met inhoud in een
daarvoor bestemde bus. Alleen de intimi dan.
De
entree-opbrengst zal na aftrek van enkele onkosten gestort worden met de
donaties op een nog te openen bankrekening ten name van Teri en Jane van Zeijl.
Monique zal dan die bankrekening beheren en er zorg voor dragen dat het goed
besteed wordt.
Het is maar een voorbeeld. Het
behoort tot de mogelijkheden. Patrick had onder zijn vele vrienden nu eenmaal
een aantal DJ’s. Een van deze DJ’s heeft in ieder geval al toegezegd
medewerking te willen verlenen aan een terugkerend feest. Belangeloos. Een goede
DJ (maar uiteraard ook goeie flyers
en andere promotie) kunnen er nu eenmaal voor zorgen dat er voldoende bezoekers
op zo’n feest komen
Het zijn maar ideeën. Ik hoop dat
jullie ook ideeën hebben voor een jaarlijks terugkerend feest ter ere van
Patrick. We hebben jullie hulp dan ook nodig want we hebben nog een probleem
omtrent de lokatie van het feest. We hebben een grote ruimte nodig op een
vrijdag of op een zaterdag. Misschien kennen jullie ook nog meer DJ’s of
wellicht bands die belangeloos willen optreden ter ere van Patrick. Laat het
horen. Misschien kunnen we er dan eventueel een heus spektakel van maken.
Kortom, hoe meer goede vrienden en familie van Pat mee kunnen en willen werken
aan dit plan hoe beter. Ben had het al stiekem over een knallende mega-party.
Ja, want dat was Patje wel. Patje was Mega en hij kon knallen!
Frans
Indopat.nl
De dagen erna......